กะเทยกับค่ายลูกเสือ : ประสบการณ์ดีๆ ที่ไม่เคยลืม
ค่ายลูกเสือ : “แม่ๆ
ลูกเสือทาลิปสีแดง”
อยู่ๆวันหนึ่ง Face book ก็แจ้งเตือนความทรงจำในอดีตขึ้นมา
เป็นรูปของเพื่อนสาวกะเทย 2 คนแต่งกายชุดลูกเสือถ่ายรูปคู่กันที่ริมสนามฟุตบอล
ซึ่งเป็นสถานที่เรียน “วิชาลูกเสือสามัญ” ในสมัยที่เราเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง
ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความทรงจำ มิตรภาพที่ดีต่างๆ
ในสมัยนั้น
เมื่อพูดถึงกะเทยกับวิชาลูกเสือมักเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยจะถูกชะตากันเท่าไหร่
ฉันและเพื่อนๆ มักจะไม่แต่งกายชุดเครื่องแบบลูกเสือไปโรงเรียนในทุกวันพุและเมื่อถึงคาบวิชาเรียน
พวกเราก็มักจะหนีเรียนวิชานี้อยู่บ่อยครั้งและคิดอยู่เสมอว่า “ไม่ต้องเข้าเรียนหรอก
รอไปเข้าค่ายเดี๋ยวก็ผ่าน”
“การเข้าค่ายลูกเสือ” เป็นค่ายพักแรม 3
วัน 2 คืน เป็นกิจกรรมที่ฉันและเพื่อนกะเทยรวมถึงนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นต้องเข้าร่วม
ทุกครั้งพวกฉันมักจะรู้สึกกลัว ไม่อยากไป ไม่ชอบ รู้สึกว่าทำไมพวกเราถึงไม่ได้ไปค่ายของเนตรนารีหรือค่ายผู้บำเพ็ญประโยชน์
ซึ่งตอนนั้นพวกฉันรู้สึกว่าพวกฉันเป็นผู้หญิง
แต่แล้ว ...
ความสนุกก็ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อพวกเราได้ขึ้นรถคันเดียวกัน
ต่างพากันแต่งหน้าอย่างจัดจ้านในชุดลูกเสือที่น้ำตาล หมวกสีแดงกะมะหยี่ พูดคุยกันอย่างสนุกปาก
หัวเราะกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งเรามาถึงยังค่ายที่เราต้องใช้ชีวิตในนั้นอีก 3 วันข้างหน้า
ความสนุกก็เริ่มจะจางหายไปเกิดเป็นความรู้สึกกลัวและอยากกลับบ้านขึ้นมาแทนที่
“ในค่ายลูกเสือ กะเทยมักถูกคาดหวังให้เป็นพวกที่สร้างสีสันให้แก่ค่าย”
ไม่ว่าจะในการทำกิจกรรมต่างๆ เช่น
กิจกรรมเข้าฐานทั้งกลางวันและกลางคืนและกิจกรรมรอบกองไฟ การดำเนินกิจกรรมในค่ายก็ดำเนินไปโดยที่พวกเราก็มักจะให้ความร่วมมืออย่างดี
ทั้งกิจกรรมตอนกลางวันและกิจกรรมตอนกลางคืน หรือแม้แต่กิจกรรมให้ทำอาหารโดยการทำทุกอย่างด้วยตัวเองแม้กระทั่งการหุงข้าว
กะเทยด้วยความที่ไม่เคยทำอาหารและไม่อยากทำ พวกเราทำได้เพียงให้มันเสร็จเพียงแค่สามารถส่งครูฝึกได้เท่านั้น
ซึ่งมันอาจจะทานไม่ได้ด้วยซ้ำแต่พวกเราก็ถือว่าทำตามกฎเกณฑ์แล้ว จากนั้นสิ่งที่พวกเราทำก็คือไปขอข้าวของกลุ่มเพื่อนผู้ชายมากินกัน
“กิจกรรมรอบกองไฟ” เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่ครูฝึกและเพื่อนร่วมค่ายมักคาดหวังว่าจะได้เห็นอะไรจากพวกฉัน
เรามักจะแสดงละครโดยใช้บทสมมติที่คิดขึ้นมากันเอง ใช้เสื้อผ้าที่ดัดแปลงกันเองทำเป็นกระโปรง
หรือชุดราตรีต่างๆ แต่งหน้าแบบจัดเต็ม ใส่วิกผมจากที่ได้ไปเช่ามา ใส่รองเท้าส้นสูงและแสดงบทบาทสมมติกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อมาถึงวันกลับ กะเทยก็ต่างพากันดีใจที่จะได้กลับบ้านถึงแม้ว่าขณะที่เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ
ในค่ายมันจะสนุกสนาน มีเหตุการณ์ทั้งสุขทั้งทุกข์ปะปนกันไป และเมื่อเรากลับมาเรียนกันปกติเหตุการณ์ต่างๆ
ที่เกิดขึ้นในค่ายลูกเสือ เรามักจะนำมาเล่าสู่กันฟังและพากันนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นกันอย่างสนุกสนานและมีความสุข
ไม่ว่าจะกี่ปีที่ผ่านไปแล้วก็ตาม ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองไม่ว่าจะเรียนต่อหรือทำงาน
ทุกครั้งที่พวกเราเจอกันเรามักจะมีการหยิบเรื่องเล่า เหตุการณ์ต่างๆ ในค่ายลูกเสือมาพูดคุยกัน
พวกเรามักจะมีความสุขทุกครั้งที่ได้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เหล่านี้และเล่ากันซ้ำไปมาอย่างไม่รู้สึกว่ามันน่าเบื่อเลย
ถึงแม้ว่าในตอนแรกฉันและเพื่อนๆ จะรู้สึกว่าการไปเข้าค่ายลูกเสือมันเป็นสิ่งที่น่ากลัว
เป็นสิ่งที่ไม่ชอบไม่ชอบและไม่อยากไป แต่เมื่อเราได้ไปสัมผัสจริงๆ ในสถานที่ที่เราไม่อยากจะมา
เรากลับลืมถึงความรู้สึกแย่ๆ เหล่านั้น เกิดเป็นความรู้สึกที่สนุกสนานมาแทนที่ เกิดมิตรภาพที่ดีระหว่างกัน
และพวกฉันก็ยังเก็บเรื่องราว เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาเป็นความทรงจำที่ดีและเมื่อมองนึกย้อนไปทีไรเรามักก็จะมีความสุข
สนุกสนานและเรียกเสียงหัวเราได้ทุกครั้งเสมอ
ธรรมชาติของคนเราทุกคน เรามักจะระแวง
กังวลกับสิ่งใหม่ๆ ที่เรายังไม่เคยเจอ “เรามักจะกลัวกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นอยู่เสมอ” แต่หากเราเปิดใจ กล้าที่จะเรียนรู้ สิ่งที่เรากำลังรู้สึกมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดไว้ก็ได้
จงอย่าไปกลัวกับสิ่งที่เราคิดไปเองว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันจะต้องเป็นอย่างนั้น
มันจะต้องเป็นอย่างนี้ อย่ากลัวจนกว่าเราจะได้พบด้วยตัวเอง
“อย่ากลัวเมื่อกระทั่งได้ลงมือทำ”
สิ่งที่เรากลัวและคิดว่ามันจะแย่ในตอนนั้นมันอาจจะกลายเป็นสิ่งที่ใช่หรือสิ่งที่เราชอบมันมากที่สุดก็ได้
แม้ระหว่างทางมันอาจจะไม่ได้ราบรื่นหรือมีแต่อุปสรรค แต่มันก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเราสามารถก้าวข้ามผ่านความกลัวเหล่านั้นมาได้อย่างไร
และได้เรียนรู้อะไรบ้าง
สิ่งเหล่านั้นเองจะนำพาเราไปสู่การก้าวข้ามผ่านอุปสรรคที่จะเกิดขึ้นในข้างหน้า ขอเพียงแค่เราเปิดใจ
กล้าที่จะเรียนรู้ มีสติในทุกย่างก้าว พร้อมตั้งรับกับความกลัว สิ่งที่เรากังวล
และจงเชื่ออยู่เสมอว่า
“มันไม่มีสิ่งใดที่ดีที่สุดและมีสิ่งที่ใดที่แย่ที่สุดในชีวิตนี้หรอก”
Yoyomonzter
9 July 2020
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น